Door op 23 maart 2014

ROOSendaals Geluid: Dit is mijn land

Woensdagavond kom ik thuis na een lange avond verkiezingsuitslag in de Kring. Je bent dan met collega raadsleden en kandidaat-raadsleden gefocust op de gemeente Roosendaal. Geen benul wat er in Den Haag heeft afgespeeld.

Je zet de TV aan om te zien hoe elders in het land gestemd is. Dan zie ik beelden waarvan ik dacht dat zal in Nederland nooit gebeuren. Rillingen gingen door mijn lijf, haren gaan rechtop staan. Je ziet een groep volwassen mensen, lachend en met trots scanderen dat er minder Marokkanen moeten zijn. Geert Wilders wist precies wat hij zei. Hij begon zijn speech met vrijheid van meningsuiting. Hij zei bewust minder Marokkanen in het bij zijn van camera’s. Geen verborgen opnames. Nee, hij richt zich naar iedereen in Nederland. Willen jullie hier in Den Haag en in Nederland meer of minder Marokkanen. Niet minder criminele Marokkanen.  Nee, minder Marokkanen. Daar zit je dan met een afstandsbediening in je hand. Mijn landgenoten, willen mij niet.

Mijn land, Nederland, waar ik enorm veel van houd mag mijn land niet meer zijn. Ik ben niet welkom. Hoe hard je ook je best doet om geaccepteerd te worden en mee te doen, je wordt elke keer weer in een hoek getrapt. Wat betekent dit nou echt. Mag ik koning Willem Alexander geen koning meer noemen, want hij is de koning van Nederland. Mag ik niet meer juichen als Van Persie scoort, mag ik niet meer lachen om de grappen van Hans Teeuwen. Ik ben bloeddonor, mag ik nog bloed doneren en wat gebeurt er met mensen die misschien mijn bloed krijgen. Moeten ze ook het land uit? Belachelijk! Tranen in mijn ogen van wisselende emoties. Boosheid, verdriet, onmacht. Je wil eigenlijk gaan schreeuwen, maar ik heb twee kleintjes thuis die toen aan het slapen waren. Ja, inderdaad ik heb kinderen. Dan ga je weer als vader denken. Mijn kinderen. Hoe ga ik mijn kinderen leren om van een land te houden waar mensen rondlopen die hen haten. Gelukkig zijn ze nog jong en beseffen ze nog niet wat er speelt. Ze zitten nog niet op school om geconfronteerd te worden met vragen of opmerkingen van andere kinderen. Dan ga je toch naar bed je geeft je kinderen nog een kus terwijl ze vreedzaam in hun bed liggen te slapen. Je kijkt ze aan schud nog met je hoofd van ongeloof. Over slapen en tot rust komen kan ik niet spreken. Dan gaat de wekker en ga je met lood in je schoenen toch het dagelijkse leven oppakken. Je gaat naar je werk en ik voelde mijn emoties opkomen, alleen waren dit andere gevoelens. Ik moet iets doen. Ik laat mijn land niet gekaapt worden door een idioot met een slechte kapper en een paar malloten, die blind achter hem aanlopen. Weten deze mensen wel wat het betekent minder Marokkanen. Weten politici en politieke partijen wat dit betekent. Staan mensen wel stil over wat dit betekent voor hun dagelijkse leven. Minder Marokkanen staat gelijk aan minder docenten, minder advocaten, minder artsen, minder verpleegkundigen, minder politieagenten, minder prof voetballers, minder journalisten, minder ambtenaren, etc. Is dit wat we willen met Nederland. Ik als Nederlander schaamde me rot. Ik kan en mag niet stil zitten. Dit is geen vrijheid van meningsuiting meer. Dit is echt haatzaaien.

Ik heb toen mijn telefoon gepakt en de politie gebeld om aangifte te doen ik had een afspraak gemaakt voor vrijdag 21 maart 2014 om 18 uur. Ik heb aangifte gedaan op persoonlijke titel, maar voor mijn gevoel heb ik aangifte gedaan namens alle Nederlanders ongeacht hun afkomst. Ik heb aangifte gedaan namens alle Nederlanders die walgen van de uitspraken van Geert Wilders. Ik roep iedereen aan om ook aangifte te doen en afstand te nemen van de uitspraken van Wilders. Onze burgemeester en ALLE politieke partijen. Ik roep alle scholen, verenigingen en alle instellingen in de gemeente Roosendaal om hiertegen stelling te nemen. Dit heeft niks met politiek te maken. Hier gaat het om mensen en hoe we met elkaar om gaan. De vraag is simpel. Vinden wij dat alle mensen gelijkwaardig zijn en zodanig behandeld moeten worden? Of zijn we het eens met de uitspraken van Wilders en zijn aanhangers. Zwijgen is geen optie meer. Wie zwijgt stemt toe!

Ik ben een Nederlander van Marokkaanse afkomst, die zielsveel van Nederland houd. Ik heb een dubbele nationaliteit en ben trots op mijn afkomst, maar als ik op vakantie ben in Spanje, Dubai, Caribisch gebied of waar dan ook dan krijg ik heimwee. Niet naar Marokko, maar naar Nederland. Daar staat mijn huis, daar heb ik mijn toekomst opgebouwd. Mijn vrouw, mijn kinderen en ik zijn er geboren. Hier heb ik vrienden en kennissen. Dan kunnen Wilders en zijn aanhang denken wat ze willen. Tegen alle PVVers, ook de Roosendaalse PVV stemmers, wil ik een ding zeggen. Wij Marokkaanse Nederlanders waren hier al voordat de PVV opgericht was. Wij zijn hier terwijl de PVV bezig is om ons hier weg te krijgen en wij zullen hier zijn lang na dat de PVV niet meer bestaat. Dit is mijn land en jullie blijven er met jullie poten van af.